Wojciech natychmiast wstał.
– I co z nią?
Doktor Dorota usiadła.
– Nie stwierdziliśmy złamań przednich łap. To dobra wiadomość.
Odetchnęliśmy.
Ale lekarka mówiła dalej:
– Ma rozległe otarcia i stany zapalne w obrębie opuszek. Jest bardzo osłabiona. Do tego dochodzi niedożywienie i odwodnienie.
Ola spojrzała na nią.
– Będzie mogła normalnie chodzić?
– Jest na to szansa, ale najpierw musimy opanować ból, zadbać o rany i stopniowo odbudować jej siły.
Wojciech zacisnął dłonie.
– Ile to potrwa?
– Nie potrafię jeszcze powiedzieć. Najbliższe dni pokażą, jak reaguje na leczenie.
Suczka została w lecznicy na obserwacji.
Weterynarka rozpoczęła odpowiednie leczenie i zabezpieczyła jej łapy.
Zadbano również o nawodnienie.
Wszystko odbywało się pod nadzorem personelu.
Kiedy wychodziliśmy z gabinetu, Wojciech zatrzymał się przy transporterze.
– Mogę ją jeszcze zobaczyć?
Doktor Dorota skinęła głową.
– Na chwilę. Musi odpocząć.
Mężczyzna przykucnął.
Suczka otworzyła oczy.
Spojrzała na niego.
Wojciech położył dłoń przy transporterze.
– Mała, wytrzymaj jeszcze trochę.
Przez kilka sekund nic się nie działo.
Potem suczka delikatnie poruszyła ogonem.
Tylko raz.
Bardzo słabo.
Ale Wojciech natychmiast się uśmiechnął.
– Widzieliście?
Ola przytaknęła.
– Widzieliśmy.
Kiedy wracaliśmy do schroniska, Wojciech zadzwonił do swojej żony.
Siedział na tylnym siedzeniu samochodu.
Nie próbował mówić cicho.
– Znalazłem dzisiaj psa.
Przez chwilę słuchał.
– Nie, nie przywiozłem go do domu. Jest u weterynarza.
Znowu cisza.
– Ma bardzo poranione łapy. Strasznie wychudzona.
Jego głos lekko się załamał.
– Nie mogłem jej tam zostawić.
Przez chwilę patrzył przez okno.
Potem powiedział:
– Wiem, że późno. Zaraz wracam.
Zakończył połączenie.
Ola spojrzała na niego przez lusterko.
– Żona się martwi?
Wojciech uśmiechnął się smutno.
– Powiedziała, że powinienem był od razu zadzwonić.
– Jest zła?
Pokręcił głową.
– Nie. Pytała, czy suczka ma już jakieś imię.
Następnego ranka pojechałem do lecznicy.
Doktor Dorota właśnie sprawdzała stan suczki.
– Jak noc? – zapytałem.
Lekarka spojrzała na mnie.
– Była spokojniejsza, ale nadal jest bardzo słaba.
Podszedłem bliżej.
Suczka leżała na miękkim posłaniu.
Przednie łapy miała zabezpieczone.
Jej oczy były otwarte.
Kiedy usłyszała mój głos, lekko uniosła głowę.
– Cześć, mała.
Pochyliłem się.
Powąchała moje palce.
Potem spróbowała przesunąć się w moją stronę.
Natychmiast się zatrzymała.
– Jeszcze nie – powiedziałem cicho. – Musisz odpocząć.
Położyła głowę z powrotem.
Ale nie odwróciła ode mnie wzroku.
Przez kolejne dni zaglądaliśmy do niej regularnie.
Ola codziennie pytała lekarzy o postępy.
Ja sprawdzałem, czy możemy już przygotować dla suczki odpowiednie miejsce w schronisku.
Wojciech również dzwonił.
Pierwszego dnia rano.
Drugiego po południu.
Trzeciego przyjechał osobiście.
Przyniósł czysty koc.
– Żona znalazła taki w sklepie zoologicznym – powiedział zakłopotany.
Ola uśmiechnęła się.
– Bardzo ładny.
Mężczyzna spojrzał na suczkę.
– Pomyślałem, że może będzie jej wygodniej.
Suczka leżała spokojnie.
Wojciech usiadł obok niej.
Nie próbował jej podnosić.
Nie dotykał bolących łap.
Po prostu siedział.
Po pewnym czasie zapytałem:
– Dlaczego tak się pan nią przejął?
Wojciech spojrzał na mnie.
– Nie wiem.
Zastanawiał się chwilę.
– Może dlatego, że kiedy zobaczyłem tych chłopaków, wszyscy wyglądali na rozbawionych.
Zrobił krótką przerwę.
– A ona siedziała nieruchomo.
Spojrzał na suczkę.
– Kiedy podszedłem, nie próbowała nawet uciekać.
Milczał przez chwilę.
– Widziałem, że coś jest nie tak, ale nie wiedziałem, jak jej pomóc.
Podniósł głowę.
– Bałem się ją podnieść, żeby nie zrobić jej większej krzywdy.
Skinąłem głową.
– Dlatego dobrze, że pan zadzwonił.
Wojciech westchnął.
– Mam nadzieję.
Czwartego dnia pojawił się pierwszy naprawdę dobry sygnał.
Suczka sama zainteresowała się posiłkiem.
Wcześniej jadła bardzo ostrożnie, pod nadzorem personelu.
Teraz podniosła głowę, kiedy zobaczyła miskę.
Powoli zaczęła jeść.
Nie dużo.
Ale z wyraźnym zainteresowaniem.
Ola, która akurat była w lecznicy, natychmiast do mnie zadzwoniła.
– Kamil, ona je!
Roześmiałem się.
– Naprawdę?
– Sama podeszła pyszczkiem do miski. Dorota mówi, że to dobry znak.
Poczułem ogromną ulgę.
Nie oznaczało to jeszcze, że suczka jest zdrowa.
Ale po raz pierwszy mogliśmy zobaczyć, że zaczyna odzyskiwać siły.
Po kilku następnych dniach weterynarka zgodziła się na przeniesienie jej do schroniska.
Przygotowaliśmy osobne, spokojne miejsce.
Miękkie legowisko.
Wodę.
Odpowiednio dobrane jedzenie.
Warunki, w których nie musiała niepotrzebnie obciążać łap.
Personel otrzymał szczegółowe zalecenia dotyczące dalszej opieki i kontroli.
Suczka nadal wymagała leczenia.
Ale nie potrzebowała już stałej obserwacji w lecznicy.

