– Służbowych?
Nie odpowiedział od razu.
– Alicja, po co mnie przesłuchujesz?
Patrzyłam na niego spokojnie.
– Bo rano powiedziałeś, że nie możesz przyjechać do własnej matki z powodu pracy. Tymczasem nawet podczas spotkania znalazłeś czas dla Sylwii.
Paweł zacisnął szczękę.
– Teraz będziesz mi zabraniała spotykać się ze znajomymi?!
– Nie. Chcę tylko wiedzieć, dlaczego twoi znajomi zawsze znajdują się przed naszą rodziną.
Wtedy zadzwonił jego telefon.
Spojrzał na ekran.
Sylwia.
Odwrócił telefon ekranem do dołu.
Przez kilka sekund oboje milczeliśmy.
Potem zapytałam:
– Dlaczego nie odbierasz?
– Bo teraz rozmawiamy.
Telefon ponownie zawibrował.
Paweł spojrzał na niego z irytacją.
– Naprawdę nie musisz robić z tego problemu.
Skinęłam głową.
– Nie muszę.
Wstałam.
Zebrałam dokumenty.
– Jutro rano mam pracę. Ty musisz porozmawiać z placówką o dalszych kosztach mamy.
Przez chwilę patrzył na mnie.
– A co z nami?
Zatrzymałam się przy drzwiach sypialni.
– O tym również będziemy musieli porozmawiać.
Następnego dnia Paweł zadzwonił do kilku firm świadczących całodobową opiekę domową.
Ceny go przeraziły.
W jednej usłyszał, że potrzebne są dyżury kilku osób.
W innej poinformowano go o dodatkowych kosztach pomocy nocnej.
Do tego dochodziły rehabilitacja, leki i wyposażenie.
Przez cały poranek chodził po mieszkaniu z telefonem.
– Przecież za te pieniądze można wynająć drugie mieszkanie!
Nie odpowiedziałam.
– Dlaczego wszystko tyle kosztuje?!
Siedziałam przy komputerze.
Kończyłam raport.
Po chwili zapytał:
– Alicja, nie znasz jakiejś tańszej opiekunki?
– Listę kontaktów masz w wiadomości.
Westchnął.
– Nie możesz po prostu zadzwonić za mnie?
Spojrzałam na niego.
– Nie.
Wpatrywał się we mnie przez chwilę.
Potem odwrócił się i sam wybrał numer.
Po kolejnych rozmowach uzgodniono tymczasową organizację opieki domowej.
Przed wypisaniem Heleny sprawdzono, czy będzie można zapewnić jej niezbędną pomoc, leki i odpowiednie warunki.
Paweł podpisał dokumenty.
Przyjął na siebie organizowanie opieki.
Wreszcie osobiście uczestniczył w rozmowie dotyczącej potrzeb własnej matki.
Nie wyglądał na zadowolonego.
Ale nikt nie pytał go, czy ma ochotę zajmować się tymi sprawami.
Helena wróciła do naszego mieszkania po kilku dniach.
Przywieziono ją odpowiednim transportem.
Pomagano jej bezpiecznie przenieść się do przygotowanego pokoju.
Paweł wcześniej zorganizował niezbędne wyposażenie.
Wynajął pomoc na wyznaczone godziny.
Ustalił, kto będzie pomagał wieczorem i w nocy.
Nie był to tani plan.
Ale przynajmniej matka nie została pozostawiona bez opieki.
Kiedy zobaczyła mnie w kuchni, natychmiast uniosła głowę.
– Alicja! Wreszcie jestem w domu! Przynieś mi herbatę.
Spojrzałam na nią.
– Paweł zaraz pani pomoże.
Helena zmarszczyła brwi.
– Przecież on jest zajęty!
– Właśnie skończył rozmowę telefoniczną.
Teściowa prychnęła.
– Ty i tak tylko siedzisz przy komputerze!
Nie odpowiedziałam.
Paweł wszedł do pokoju.
– Mamo, jaką chcesz herbatę?
Helena spojrzała na niego zaskoczona.
– Synku, ty będziesz mi robił herbatę?
– Tak.
Przez chwilę patrzyła na nas oboje.
Potem powiedziała:
– No dobrze. Ale nie za słabą.
Pierwsza noc była trudna.
O dwudziestej trzeciej Helena zaczęła wołać, że poduszka jest niewygodna.
Później domagała się poprawienia kołdry.
Następnie stwierdziła, że ktoś zabrał jej ręcznik.
Paweł razem z opiekunką pomagał jej zgodnie z ustalonym planem.
O drugiej nad ranem usłyszałam jego zmęczony głos:
– Mamo, przecież ręcznik leży obok łóżka!
Helena odpowiedziała krzykiem:
– Nie ten! Chcę niebieski!
Po chwili mąż zapukał do mojej sypialni.
– Alicja…
Nie odpowiedziałam od razu.
– Ala, wiesz, gdzie mama trzyma niebieski ręcznik?
Wstałam.
Otworzyłam drzwi.
– W szafce po prawej stronie, na drugiej półce. Jest również na liście rzeczy.
Paweł przetarł oczy.
– Dziękuję.
Nie zaproponowałam, że sama zajmę się resztą.
Wróciłam do łóżka.
Następnego ranka był niewyspany.
Siedział przy stole z kubkiem kawy.
Na telefonie miał kilka nieodebranych połączeń z pracy.
Kiedy weszłam do kuchni, spojrzał na mnie z wyrzutem.
– Całą noc prawie nie spałem.
Skinęłam głową.
– Wiem.
– Mama jest niemożliwa.
Nie odpowiedziałam.
– Co chwilę coś chce. A jeśli nie zrobisz dokładnie tego, co mówi, zaczyna krzyczeć!
Usiadłam naprzeciwko.
– Wiem.
Paweł zmarszczył brwi.
– Ty ciągle tylko mówisz, że wiesz!
Spojrzałam na niego.
– Bo wiem, Pawle.
Zamilkł.
– Przez dwa lata odbierałam takie telefony z domu opieki. A ty wtedy mówiłeś, żebym nie przesadzała.
Przez chwilę patrzył w swoją kawę.
Potem spuścił głowę.
Drugiego dnia Helena odmówiła obiadu.
Powiedziała, że ziemniaki są zbyt miękkie.
Że zupa jest niedoprawiona.
Że opiekunka nie potrafi gotować.

