– I ile kosztuje.
Skinęłam głową.
– Właśnie.
Mąż usiadł.
Długo patrzył na swoje ręce.
W końcu powiedział:
– Musiałem sprzedać kilka rzeczy, żeby pokryć pierwsze wydatki.
Nie odpowiedziałam.
– Chcę też inaczej rozłożyć własny budżet.
Skinęłam głową.
– To rozsądne.
Patrzył na mnie przez chwilę.
– Myślałem, że będziesz zadowolona.
Zastanowiłam się.
– Cieszę się, że twoja mama ma zapewnioną opiekę.
Jego twarz złagodniała.
Ale dodałam:
– Nie oznacza to jednak, że zapomniałam o wszystkim, co działo się przez ostatnie sześć lat.
Spuścił głowę.
W tamtym czasie zaczęłam porządkować własne finanse.
Przejrzałam wspólne rachunki.
Zrobiłam kopie dokumentów dotyczących kredytu.
Ustaliłam, które wydatki opłacałam z własnego wynagrodzenia.
Przygotowałam zestawienie wszystkich płatności związanych z Heleną.
Nie po to, żeby upokorzyć Pawła.
Chciałam po prostu wiedzieć, ile pieniędzy przez lata przeznaczałam na zobowiązania, które przedstawiał jako własne.
Pewnego dnia umówiłam się na konsultację z adwokatką.
Wyjaśniłam sytuację.
Sześć lat małżeństwa.
Wspólny kredyt.
Opieka nad teściową.
Wydatki z własnego wynagrodzenia.
Pieniądze przekazywane przez męża innym osobom.
Adwokatka uważnie przejrzała dokumenty.
– Pani Alicjo, musimy oddzielić kilka spraw – powiedziała.
Skinęłam głową.
– Odpowiedzialność za wspólny kredyt to jedna kwestia. Rozliczenia majątkowe między małżonkami to druga. A obowiązki dotyczące opieki nad matką pani męża to jeszcze inna.
Zanotowałam wszystko.
– Czy mogę odzyskać pieniądze, które wydałam na teściową?
– Nie każda dobrowolna płatność podlega automatycznemu zwrotowi. Trzeba przeanalizować dokumenty, źródła środków i okoliczności. Możemy jednak ustalić, jakie roszczenia i rozliczenia są możliwe.
Skinęłam głową.
Nie oczekiwałam cudów.
Chciałam po prostu znać swoje prawa.
Kiedy wróciłam do domu, Paweł czekał na mnie w salonie.
– Gdzie byłaś?
Zdjęłam płaszcz.
– U prawnika.
Znieruchomiał.
– Po co?
– Chcę uporządkować nasze sprawy.
Patrzył na mnie przez chwilę.
Potem zapytał:
– Zamierzasz się ze mną rozwieść?
Nie odpowiedziałam od razu.
Sześć lat wcześniej przysięgaliśmy sobie, że będziemy razem w dobrych i złych chwilach.
Wtedy naprawdę wierzyłam, że potrafimy przezwyciężyć wszystko.
Teraz jednak uświadomiłam sobie, że od bardzo dawna pokonywałam trudności sama.
A Paweł pojawiał się dopiero wtedy, kiedy potrzebował kolejnej przysługi.
– Tak – odpowiedziałam.
Mąż pobladł.
– Alicja…
– Chcę rozwodu.
Przez chwilę nie poruszył się ani o centymetr.
Potem zapytał:
– Przez pieniądze?
Pokręciłam głową.
– Nie tylko.
– Przecież teraz sam zajmuję się mamą!
Skinęłam głową.
– Wiem.
– Załatwiłem dom opieki! Sam zapłaciłem! Czego jeszcze ode mnie chcesz?!
Spojrzałam na niego.
– Chciałam, żebyś traktował mnie jak partnerkę.
Zamilkł.
– Nie jak osobę, która zawsze zapłaci brakującą kwotę.
Zrobiłam krótką przerwę.
– Ani jak kogoś, kto musi sprzątać po każdej twojej decyzji.
Paweł spuścił głowę.
Przez chwilę siedzieliśmy w ciszy.
W końcu zapytał:
– Czyli nie ma już dla nas szansy?
Spojrzałam na niego.
– Paweł, przez dwa lata mówiłeś, że kiedy skończysz kolejny projekt, będziesz miał dla mnie czas.
Milczał.
– Kiedy twoja mama potrzebowała pomocy, ja jechałam do niej w środku nocy.
Nie odpowiedział.
– Kiedy brakowało pieniędzy, ja znajdowałam sposób, żeby zapłacić.
Wzięłam głęboki oddech.
– A kiedy ty otrzymałeś trzydzieści sześć tysięcy premii, nawet nie zapytałeś, czy mamy wszystkie rachunki uregulowane.
Paweł patrzył w podłogę.
– Po prostu przelałeś wszystko Sylwii i powiedziałeś, że nie możesz zostawić jej samej.
Zamilkłam.
– Nawet nie zauważyłeś, że od dawna zostawiasz samą mnie.
Po raz pierwszy Paweł nie próbował mi przerwać.
Nie mówił, że przesadzam.
Nie nazywał mnie małostkową.
Nie tłumaczył, że inni ludzie są w trudniejszej sytuacji.
Siedział nieruchomo.
W końcu powiedział:
– Przepraszam.
Spojrzałam na niego.
– Wierzę, że teraz żałujesz.
Podniósł głowę.
– Naprawdę?
Skinęłam głową.
– Tak.
Przez chwilę milczałam.
– Ale nie chcę już żyć w taki sposób.
Nie podjęłam decyzji o wyprowadzce tego samego wieczoru.
Najpierw musieliśmy ustalić kwestie finansowe i mieszkaniowe.
Nadal łączył nas kredyt.
Nie zamierzałam zostawiać formalnych zobowiązań bez wyjaśnienia.
Przez kolejne tygodnie prowadziliśmy trudne rozmowy.
Niektóre dotyczyły pieniędzy.
Inne rzeczy, które zgromadziliśmy przez sześć lat.
Jeszcze inne przyszłości, której już nie planowaliśmy wspólnie.
Paweł kilka razy próbował przekonać mnie do zmiany decyzji.
Przynosił kwiaty.
Proponował wspólny wyjazd.
Mówił, że ograniczy kontakty z Sylwią.
Nie pytałam go już, czy łączyło ich coś więcej niż przyjaźń.
Nie miałam dowodów, które pozwalałyby mi rozstrzygnąć to jednoznacznie.
